Weet je, ik ben altijd een beetje jaloers op van die mensen die van kinds af aan al een bepaald talent hebben en daar dan in doorgroeien en er uiteindelijk van kunnen leven. Die mensen die op deze pagina schrijven: “ik ben geboren met potloden in mijn hand”. Of: “ik kon al dansen voordat ik kon lopen”. Zulke dingen. Weet je wat ik als kind deed?
Kraaltjes rijgen, in bomen klimmen, kantoortje spelen, werelden verzinnen met de barbies en proberen te begrijpen wat er om me heen allemaal gebeurde. Vooral dat laatste.
Maar echt. Ik zat als kleine meid al vol fascinatie te luisteren naar de gesprekken van de volwassenen. Het leek me zo interessant om volwassen te zijn. Dan wist je wat er allemaal speelde en had je De Antwoorden, waar ik als kind nog te klein voor was.
Zo’n kind was ik. Bezig met van alles en nog wat, en vooral het leven aan het overdenken.
Inmiddels zie ik dat die zoektocht om wat van het leven te begrijpen en je daar een beetje gelukkig in te voelen, grappig genoeg de rode draad is in de dingen die ik doe. Ik ben oneindig nieuwsgierig naar hoe mensen leven, hoe ze over de Grote Vragen denken en hoe ze proberen om er wat van te maken. Dat ze uiteindelijk doodgaan en denken: dit heb ik toch mooi maar meegemaakt!
Die levenslessen en inzichten probeer ik dan gretig tot me te nemen, nooit meer te vergeten en zoveel mogelijk toe te passen.
Persoonlijke ontwikkeling noemen ze dat tegenwoordig. Ik noem het bewust leven, vanuit je trefpunt.
Ik vind dat lastig zat hoor. Ik heb een bedrijf, een baan ernaast, twee kleine kinderen, ben zwanger van de derde, heb familie en vrienden die ook nog af en toe wat aandacht willen én een introvert karakter die maakt dat ik nogal eens overvraagd word door alles wat er op me afkomt.
Ik probeer bewust, duurzaam, gezond, natuurlijk, offline, creatief en zinvol te leven, maar af en toe heb ik ook gewoon zin om een hele reep chocola in één keer op te eten en een hele slechte romantische comedy te kijken. En daar dan toch bij te moeten huilen.
Het is een zoektocht voor mij, dat bewuste leven. Maar wel een zoektocht die ik razend interessant vind en waarbij ik soms wat handige inzichten opdoe. Dus schrijf ik die hier van me af.
Het is een persoonlijke uitlaatklep. Iets om eindelijk eens iets te doen met alles wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Met het idee dat ik zelf zo nieuwsgierig ben naar hoe anderen met dit soort dingen omgaan, dat ik maar begin met er zelf over te vertellen. Ik ben benieuwd wat dat me gaat brengen! En jou, misschien wel.