Vier jij je verjaardag?

Ik zal het maar gelijk zeggen: ik vind mijn verjaardag nog steeds kinderlijk leuk. Dat ik afgelopen dinsdag 36 geworden ben, verandert daar niks aan. Ik heb het niet alle jaren gevierd, maar vorig jaar nam ik een besluit: vanaf nu vier ik elk jaar mijn verjaardag.

Verjaardag? Kinderachtig!

Dat besluit kwam er niet zomaar. Jarenlang worstelde ik een beetje met mijn verjaardag. Het is één ding als je moeder de slingers ophangt, taarten regelt en iedereen uitnodigt. Het is een ander om het zélf te organiseren. Toen kwamen er bij mij ineens allemaal bezwaren:

• Vinden mensen het wel leuk om mijn verjaardag te vieren?
• Is het niet een beetje gek om als volwassene zo blij te worden van je verjaardag?
• Kan ik het wel maken om zomaar aan iedereen cadeautjes te vragen?
• Hoe ga ik het dan vieren? Thuis? Zelf taart bakken of kopen? Wat willen mensen drinken? En dan moet ik ook boodschappen halen!

Allemaal bezwaren, waarbij vooral die eerste groot voelde. Wie ben ik om beslag te leggen op de tijd van anderen om te vieren dat ik simpelweg ben doorgegaan met ademhalen? Omringd door menig vriend en familie die niks om zijn of haar verjaardag geeft, voelde het kinderachtig om zelf wél je verjaardag te willen vieren.

Vorig jaar

En toen was er ineens vorig jaar. Er waren twee dingen die maakten dat ik tot mijn besluit ben gekomen. Het eerste was dat ik mijn verjaardag niet gevierd heb. Ik had er met een kleine baby en een druk hoofd geen zin in, dacht ik. Niemand uitgenodigd, geen plan gemaakt.

Naarmate de dag zelf naderde, vond ik het toch een heel karig idee dat ik op mijn verjaardag niemand zou zien. Niet echt vieren is nog wat anders dan er echt totaal niet bij stilstaan. Dus toen mensen vroegen of ik het nog vierde, besloot ik om te laten weten dat wie wilde, welkom was voor een bakkie en taart. Een vriendin kwam op bezoek en mijn schoonouders, en het maakte die dag een stuk feestelijker! Het was de voornaamste reden dat ik besloot om er vanaf dit jaar iets eerder over na te denken en het wel te gaan vieren.

Het leven vieren

Er was nog een reden. Het jaar daarvoor, in 2023, zijn we een vriend van ons verloren. Een jonge man, die op 36-jarige leeftijd vrij plotseling overleed. Dat doet wat met je. Je weet dat het leven niet oneindig is en dat er een dag komt dat je doodgaat. En voor zover ik dat nog niet wist, heeft het overlijden van mijn vader in 2017 me wel met mijn neus op de feiten gedrukt.

Toch is het zo makkelijk om altijd maar door te gaan en zelden stil te staan bij hoe godsgruwelijk bijzonder het eigenlijk is dat we alle dingen die we meemaken nog mogen meemaken. Ik wil mijn verjaardag vieren, omdat ik niet ‘zomaar’ doorgegaan ben met ademen. Ik heb weer een jaar mogen leven. Herinneringen gemaakt, ervaringen opgedaan, lessen geleerd. Met elk jaar dat ik mijn verjaardag vier, bereik ik een leeftijd die zoveel van ons ook níet behalen.

Ik sta op mijn verjaardag stil bij het feit dat mij dat gegund is, met alle mooie dingen die ik dat jaar weer heb meegemaakt. En dan mag ik er ook nog eens slingers bij ophangen, feesthoedjes bij opzetten en taart bij eten. Een nieuwe herinnering maken met de mensen van wie ik houd. Waarom zou je je verjaardag eigenlijk níet vieren?