Is het officieel herfst, dan voelt het voor mij al als donkere winter. Noemt iedereen het zomer, vind ik de blaadjes al verkleuren en voel ik de herfst. Al jaren voelen de seizoenen anders dan we ze noemen. Nu snap ik waarom: wij delen onze seizoenen verkeerd in.
Leven in het ritme van de natuur
December 2023. Ik zit in FLOW magazine te lezen en vind daar een artikel over het leven in het ritme van de seizoenen. In het artikel gaat het over het donkere van de winter omarmen en je dan juist naar binnen keren. Een soort winterslaap houden, zoals dat in de natuur ook gebeurt. Dat klinkt heerlijk en ik wil er iets mee, maar ik weet niet precies hoe of wat. En zo begint mijn zoektocht naar een leven in het ritme van de natuur.
Jaap Voigt
Al snel tref ik een klassiek werk als het gaat om dit thema, het boek: leven en werken in het ritme van de seizoenen van Jaap Voigt. In het boek bespreekt Voigt wat het ritme van de natuur is. Wat de momenten zijn waarop de natuur zich in al haar zomerse pracht laat zien en wat de momenten zijn waarop het juist tijd is om te rusten of heel voorzichtig naar buiten te treden. Omdat wij natuurlijk óók natuur zijn, gaat die energie niet alleen over wat je in het bos ziet gebeuren, maar ook over wat er -vaak ondergesneeuwd door hoe we onze samenleving ingericht hebben- in ons gebeurt.
Hoewel ik voelde dat dit iets was waar ik wat mee wil, kan ik je vertellen dat ik niet gelijk overtuigd was toen ik dit boek las. Dat komt omdat het gedachtegoed áchter deze natuurlijke gang van zaken nogal ontoegankelijk is. Voigt is niet zomaar tot zijn inzichten gekomen, maar baseert zich op de I Tjing en een oude Chinese kalender. Niet bepaald eenvoudige materie, vol uitleg over energiestromen, hexagrammen en verschillende lagen in de werking daarvan. Snap je die zin überhaupt? Ik niet. Ik begrijp dus vrij weinig van hoe de beste man tot al deze inzichten is gekomen.
De seizoenen
Maar zoals met zoveel, hoef je het niet altijd helemaal te begrijpen om toch te voelen dat het klopt. Daarvoor zit dit boek te vol met inzichten en vragen die wel heel toevallig precíes op het goede moment komen. En daarvoor raakt het boek aan iets wat ik al mijn hele leven voel: dat de indeling van de seizoenen zoals wij dat doen, niet overeenkomt met de energie die er in de natuur is:
- Zat ik als meid van 16 op de fiets naar het strand vol overtuiging dat het zomer was (want: augustus), zag ik de bladeren al van de bomen vallen en de weg bezaaid met gele kleuren;
- Noemde ik mijn broer die begin december jarig is altijd een winterkind, reageerde hij steevast met: “herfst. Ik ben in de herfst jarig.”
- Was het buiten koud en noemde men het winter, rook ik toch al de geur van de lente bij de eerste zonnestralen in februari.
Nou heb ik wel vaker dat ik dingen anders voel dan anderen, dus ik dacht dat ik gewoon niet helemaal klopte. Tot ik dit boek las. Voigt hanteert namelijk een andere indeling, die precies wél overeenkomt met mijn gevoel op verschillende momenten in het jaar.
De seizoenen volgens Voigt
Hij deelt de seizoenen als volgt in:
- Feb tot en met april: lente
- Mei tot en met juli: zomer
- Augustus tot en met oktober: herfst
- November tot en met januari: winter.
Voor mij klopt dit zoveel meer met mijn ervaring! De donkerste nacht als hoogtepunt van de winter, de langste dag als hoogtepunt van de zomer. Als je daarvan uitgaat, dan verschuiven de seizoenen en lopen ze meer synchroon met wat er om je heen gebeurt.
Als ik dit zo zeg, hoe is dat dan voor jou? Kan je je hier ook in vinden? Valt er iets op z’n plek? Of denk je: nu is Jessica echt gek geworden?
Geef een reactie