Ik kan echt bijna niet geloven dat ik dit bericht online ga plaatsen, maar ik ga het wel doen. Ik ben in het proces van stoppen met alcohol drinken. Ik schreef al eerder over hoe ik gewoontes te lijf ga. Vandaag deel ik deze stap: eerlijk zijn over mijn eigen alcoholgebruik. Of beter, mijn schroom om daar eerlijk over te zijn.
Waarom vind ik dit lastig?
Ik voel ontzettende schroom om dit hardop en zichtbaar voor iedereen te delen. Dat komt omdat er sterk het idee is, dat als je stopt met alcohol drinken, je er wel een probleem mee zal hebben. Het voelt dus bijna alsof ik mezelf tot alcoholist bombardeer, wat ik volgens geen enkele maatstaf ben, maar waarvan ik blijkbaar toch de behoefte voel om dat heel erg te nadrukken.
Er rust een ontzettend taboe op stoppen met alcohol drinken. Ondanks alle alternatieven, ondanks de vele onderzoeken over hoe ongezond alcohol is, ondanks de ontelbare voorbeelden van hoe alcohol letterlijk levens verwoest. Wie stopt met alcohol drinken, zal daar of héle goede, acute medische redenen voor hebben of echt heel veel drinken. Bij mij is geen van beide het geval.
Mijn eigen oordeel
Als ik heel eerlijk ben, heb ik zelf ook nogal wat vooroordelen hierover. Sowieso dat alleen hele religieuze mensen, ex-verslaafden of mensen met gezondheidsproblemen niet drinken. Maar ook die hardnekkige “het is zo gezellig om alcohol te drinken”. Toen een aantal jaar geleden een vriendin van mij besloot geen alcohol meer te drinken, vond ik dat oprecht ongezellig. Het voelde alsof ze een beetje van wat onze vriendschap leuk maakte afpakte. Samen wijn drinken op het terras zat er voortaan niet meer in, maar juist dat deed ik zo graag!
Als mensen vertelden dat ze zwanger waren terwijl er juist een feestje aan zat te komen, vond ik ze bij voorbaat al een partypooper. Sterker nog: toen ik zelf zwanger bleek te zijn, kwamen vrij snel de feestjes in mijn hoofd langs die ik nu alcoholvrij en dus minder leuk zou moeten meemaken. Hoewel ik geen stevige drinker ben, associeer ook ik alcohol met gezelligheid, plezier en genieten van het leven. En dus het stóppen ermee als iets wat je alleen doet als je uitzonderlijke redenen hebt.
Het oordeel van anderen
Door die hardnekkige oordelen, zal er (ben ik bang) als reactie op mijn eigen verhaal het volgende gebeuren: mensen vinden het vervelend om mijn ervaringen te lezen, want als ik, als zeer matig drinker, het al nodig vind om totaal te stoppen met alcohol drinken, moeten zij dan niet eigenlijk ook hun eigen alcoholgebruik in de bek aankijken? In plaats van dat ongemak bij zichzelf te ervaren en er iets of niets mee te doen (allebei prima voor mij), zullen ze waarschijnlijk allerlei redenen gaan verzinnen waarom dit voor mij wel relevant is en voor hen niet:
- Jij zal wel moeite hebben met controle loslaten
- Jij zal wel stiekem meer drinken dan je zegt
- Jij hebt kleine kinderen, waardoor je even je slaap wat harder nodig hebt en toch weinig naar feestjes gaat
- Jij zal na je zwangerschap wel willen afvallen en dus even stoppen met drinken
- Jij bent ook eigenlijk helemaal niet gezellig en geen levensgenieter (dit is mijn grootste angst, dat mensen dit vinden van mij!)
- Voor jou is het heel makkelijk om te stoppen, omdat je met je zwangerschap toch al heel lang niet gedronken hebt
- Ik heb nog allemaal bruiloften, vrijgezellenfeesten en andere dingen op het programma staan, waarbij ik het echt belangrijk vind om wel te drinken. Ik stop misschien later wel
- Dit zal wel weer zo’n fase zijn van je, waarbij je je even op iets stort. Gaat wel weer over.
Toch delen
Dus zit ik hier vol schroom om dit te delen. En toch doe ik het. Omdat ik wil laten zien wat er allemaal gebeurt bij het maken van zo’n keuze. Bewust leven draait om keuzes maken. Sommige keuzes zullen makkelijk zijn en aangemoedigd worden. Bij andere keuzes zal je op weerstand stuiten, bovenop de weerstand die er in jou al is. Daarom ga ik hier met de billen bloot, bij een gewoonte die niet makkelijk te doorbreken is. Tijd om eerlijk te worden over mijn eigen alcoholgebruik!
Geef een reactie